วันนี้ตั้งใจจะมาเล่นคอมตั้งแต่ห้าทุ่ม เป็นอะไรที่ต้องทำ เพราะทุกคืนวันเสาร์ คือเวลาเดียวในสัปดาห์ที่จะได้คุยกับทราย ส่วนเวลาของทรายก็คือบ่ายวันเสาร์ เป็นเวลาของเราสองคน ตั้งแต่ประมาณ เที่ยงคืนไปจนถึงตีสี่ ง่วงยังไงก็ทนได้ พอได้เจอทรายก็หายง่วงอยู่ดีนั่นแหละ วันนี้ เวลาล่วงเลยไปถึงตีหนึ่งครึ่ง ทรายก็ยังไม่มา จนตีสอง เบื่อจัด ก็เลยเล่นเกมส์ซะ....ตีสามครึ่ง ออกมานึกว่าจะเจอทรายทักมา ...ก็ไม่มี เข้ามาอ่านบลอกไปเรื่อยๆ ..มองดูเวลาอีกทีก็ตีสี่ซะแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจังแฮะ แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนตลอดกาลเลยที่ทรายไม่ได้อยู่ข้างๆกัน

ในบางครั้งเรื่องบางเรื่องคุยได้กับคนๆเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ว่ามีความลับอะไรนะ แต่มันคือความรู้สึก ที่เรารู้อยู่ ว่าไม่มีใครจะรับฟังและเข้าใจเราได้ดีกว่านี้อีกแล้ว พอถึงคราวที่รู้สึกแย่และทำอะไรไม่ได้ คิดอยู่อย่างเดียวคือ...จะโทรหาทราย แต่มันทำไม่ได้ เพราะเราอยู่ห่างกันคนละซีกโลก คนที่เราต้องการมากที่สุดกลับอนยู่ห่างจะเราไกลที่สุด เพื่อนๆคนอื่นก็มี ใช่ว่าไม่มีเพื่อนคบ และไม่ได้ปิดกั้นใครเลย กลัวเพื่อนคนอื่นรู้สึกน้อยใจที่สุดแล้ว กลัวเพื่อนจะคิดว่าอะไรๆเราก็คิดถึงแต่ทราย เออนั่นมันก็จริงแหละ แต่ทรายไม่ใช่เพื่อนคนเดียวของเรานะ

กลับมาเขียนความรู้สึกทั้งหมดที่เอกซ์ทีนอยู่ดี เขียนที่ไหนก็ไม่รู้สึกดีเท่าที่นี่เลย ถึงแม้บางทีจะออกแนวฮาร์ดคอร์ไปสครีมอยู่ในสเปสก็เถอะ แต่นั่นก็อีกเรื่องนึง เพื่อนเอกซ์ทีนหายไปไหนหมดน้า เหงาจัง เฮ้อ..